Od początku

Nasza historia

Krótka wersja jest taka, że mieli szczęście. Długa jest poniżej.

Rozdział 1

Zwykły poniedziałek

Był poniedziałek, 17 marca 2025 roku. Lekko deszczowy, zupełnie zwyczajny. A jednak wystarczyłoby, żeby w tym dniu zmieniło się jedno małe ogniwo, i Ania z Bartkiem nigdy by się nie poznali.

Bartkowi zmieniła się siatka zajęć i w tym semestrze doszedł mu dodatkowy WF: modelowanie ciała. Jego własna grupa ćwiczyła rano, a on, jak sam przyznaje, jest lekkim leniem. Poprosił więc prowadzącą, którą znał z poprzednich semestrów, żeby pozwoliła mu odrobić nieobecność w innej grupie. Zgodziła się.

Ania miała tego dnia zajęcia od rana, a o 13:30 właśnie WF. Była przeziębiona i przed zajęciami poważnie myślała o powrocie do domu. Ostatecznie wzięła się w garść i poszła. Gdyby została, ta historia nie miałaby początku.

Ania i Bartek przytuleni na trawie w parku, w letnie popołudnie

Rozdział 2

Pod szatnią

Bartek zjawił się pierwszy i dopytywał ludzi, czy na pewno trafił we właściwe miejsce. W końcu podszedł do ławki przy szatni, na której siedziała Ania z koleżankami, i zapytał, z jakiej są grupy i w której sali odbędą się zajęcia. Koleżanki odpowiedziały. Ania, zajęta telefonem, nawet nie podniosła wzroku. Zauważyła go wcześniej po drugiej stronie korytarza, ale na tym poprzestała.

Bartkowi Ania wpadła w oko od razu. Pod salą, w oczekiwaniu na prowadzącą, wiedział już, że ta dziewczyna bardzo mu się podoba. Ania rozmawiała z koleżankami i nie miała pojęcia, gdzie on stoi.

Na sali zajęła swoje stałe miejsce: pierwszy rząd, środek. Bartek chciał ćwiczyć dokładnie tam, ale ona była szybsza. Ćwiczenie następowało po ćwiczeniu, a on przez całe zajęcia patrzył na Anię. Ona nie spojrzała na niego ani razu.

W głowie Bartek miał już decyzję: musi do niej zagadać. Był niemal pewien, że usłyszy odmowę, ale uznał, że to dobra okazja, żeby zacząć się do odmów przyzwyczajać i nabrać pewności siebie.

Ania i Bartek stoją obok siebie w hotelowym holu, przy dużej srebrnej rzeźbie

Rozdział 3

Kawa na jutro

Po zajęciach Bartek czekał pod szatnią, aż Ania się przebierze. Miał szczęście: jej koleżanki śpieszyły się na przystanek i wyszły wcześniej, więc Ania pojawiła się na korytarzu sama, jedna z ostatnich. Zapamiętała, że Bartek stał przy drzwiach szatni damskiej, patrzył na nią i uśmiechał się, wyraźnie zadowolony.

Przywitali się i przedstawili. Ania zapytała, czy Bartek jest z jej grupy, bo nie kojarzyła go z poprzednich zajęć. Chwilę rozmawiali o WF-ie i o studiach, aż Bartek zapytał, czy nie poszliby razem na kawę.

Ania, z natury raczej skryta, nigdy wcześniej nie umawiała się z kimś od razu po poznaniu. Ale coś w środku podpowiadało jej, żeby się zgodzić. Odpowiedziała „tak” bez wahania i sama zaproponowała następny dzień, wtorek, bo akurat miała wolne. Uznała też, że gdyby wskazała sobotę, Bartek zdążyłby się rozmyślić.

Bartek był w szoku. Spodziewał się, że usłyszy, że Ania ma chłopaka, za dużo nauki albo sto innych powodów.

Resztę dnia Ania spędziła na czekaniu na wiadomość z miejscem spotkania. Nie wiedziała jeszcze, że zwykły poniedziałek odwróci jej życie o sto osiemdziesiąt stopni. Wiedziała tylko, że z Bartkiem od pierwszej chwili rozmawiało się łatwo i że jest go bardzo ciekawa.

Bartek całuje Anię w policzek, w lustrze; na pierwszym planie bukiet kwiatów

Rozdział 4

Tak się zaczęło

Wystarczyło, żeby siatka zajęć ułożyła się inaczej. Żeby Bartkowi bardziej chciało się iść rano na swoje zajęcia. Żeby prowadząca nie zgodziła się na zmianę grupy. Żeby Ania została w domu z przeziębieniem. Żeby jej koleżanki nie spieszyły się na przystanek. Każde z tych drobnych zrządzeń mogło potoczyć się inaczej i ten poniedziałek skończyłby się jak setki innych.

A jednak się nie skończył. Zwykły dzień na uczelni, propozycja kawy i jedno „tak” powiedziane bez wahania zaprowadziły ich aż tutaj. Niespełna dwa i pół roku później, 13 sierpnia 2027 roku, Ania i Bartek powiedzą sobie „tak” w łódzkiej katedrze, a potem będą się bawić w Białym Pałacu. Bardzo chcą, żebyście byli tam razem z nimi.

Bartek trzyma Anię na rękach w ogrodzie, na tle różowego zachodu słońca